Nowoczesne materiały konstrukcyjne muszą łączyć wysoką wytrzymałość i odporność na pękanie, a także wykazywać dużą podatność na odkształcenia technologiczne.

Do niedawna głównym wyzwaniem projektantów materiałowych wyznaczających kierunki rozwoju współczesnych materiałów konstrukcyjnych było dążenie do wzrostu własności wytrzymałościowych, tj. granicy plastyczności i wytrzymałości na rozciąganie, co pozwala na efektywne zwiększenie możliwości przenoszenia obciążeń przez elementy konstrukcyjne o obniżonej masie. Zwiększenie wytrzymałości właściwej jest szczególnie istotne dla wyrobów stalowych, ze względu na relatywnie dużą gęstość żelaza.