W artykule przedstawiono porównanie dokładności dwóch metod przyrostowych MEM i SLS. Jako model badawczy wykorzystano łopatkę silnika lotniczego.

Po wydrukowaniu modeli badawczych zeskanowano je za pomocą skanera GOM ATOS III, następnie określono odchyłki w odniesieniu do nominalnego modelu 3D-CAD. Przeprowadzona analiza porównawcza wybranych metod druku 3D umożliwia dobór odpowiedniego systemu wytwarzania.

Metody szybkiego prototypowania (ang. Rapid Prototyping – RP) pozwalają na coraz szybsze
wykonanie fizycznych modeli. Modele wykonane w tych technologiach pozwalają na szybkie przejście od koncepcji do modelu fizycznego, który możemy sprawdzić pod kątem funkcjonalnym oraz po odpowiedniej obróbce nadać mu estetyczny wygląd. Wymagania stawiane modelom o złożonych kształtach w procesie RP i RT wymuszają stosowanie technik przyrostowych zaimplementowanych w najnowocześniejszych maszynach w procesie druku 3D oraz dobór odpowiedniego urządzenia wytwarzającego modele technikami przyrostowymi, np.: drukarki Stratasys, Tiertime, TPM, EnvisionTEC, EOS. Powszechnie stosowane urządzenia do druku 3D pracujące w technologii wytłaczania tworzyw termoplastycznych (FDM/MEM/FFF) nie dają gwarancji precyzyjnego odwzorowania powierzchni, tym bardziej podczas tworzenia modeli cienkościennych. Modele wykonane w technologii FDM/MEM rzadko służą do wykonania form odlewniczych. Na potrzeby sprawdzenia tej technologii zostały wykonane dwa modele łopatek stosowanych w silnikach lotniczych. W tym celu wykorzystamy modele łopatek lotniczych zapisane do odpowiedniego formatu, które posłużyły do wygenerowania powierzchni widzianych przez urządzenia RP.

Przedstawione do analizy prototypy oraz pomiary wykonano w Laboratorium Badawczym Podkarpackiego Parku Naukowo-Technologicznego przy Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego.